Noosa Time

Wat is het weer lang geleden dat ik een verhaal op mijn blog heb gezet! Ik geloof dat de laatste keerdat ik iets schreef,ik nog in Agnes Water zat. Inmiddels ben ik weer op pad gegaan. Samen met drie andere meidenopnieuwin de van richting fancy Noosa! Johna mocht het busje van haar vriend meenemen. Zij hadden onderling afgesproken dat niemand van ons het stuur mocht overnemen. Dus zou Johna de hele zes uur in haar eentje gaan rijden. Katharin, Frieda en ik hadden al een paar keer eerder nogal wat beangstigende ritjes met Johna achter het stuur gehad, dus erg zeker gingen we niet op pad. Maargoed met de backstreetboys op de achtergrond en een paar bijna ongelukken kwamen we dan toch uiteindelijk aan.
Die week ben ik samen met Johna in het busje blijven slapen. Eigenlijk mag je niet wildkamperen dus we moesten uitkijken waar we de auto neerzetten om niet betrapt te worden. Uiteindelijk hadden we de beste plek gevonden in een straatje genaamd Mitti street heel dicht bij Tea Tree Bay. Tea Tree Bay is een van de bekendere surfstranden van de oostkust en omdat de golven deze week prachtig waren werden we rond half vijf 's ochtends wakker van het gekras van de wax op de surfboarden. Voor ons dus ook tijd om op te staan. In Noosa draait het allemaal om surfen. Zodra de golven hoger worden lijkt het alsof half Noosa plotseling vrij heeft van werk of ze staan eerder op om wat golven mee te pakken.Het lijkt hier normaal te om op mooie dagen rond vier uur 's ochtends uit je bed te komen voor de surf.De dagen op mittistreet gingen al snel voorbij en Johna's boyfriend Neil kwam vanuit Agnes om haar mee te nemen voor een trip op de oostkust. Voor mij werd het tijd om een baantje te gaan zoeken. Dus ik printte zo'n 10 kopietjes van mijn cv uit. Ondertussen bleven twee andere vriendinnen in een hostel ' flashpackers' . We waren zo nu en dan al bij ze binnengelopen en hadden er al gekookt. Flashpackers was de eerste plaats waar ik heb gevraagd voor een baantje en de eigenaar zei dat als ik de ochtend erna binnenkwam ik meteen kon beginnen! To easy, ik had mijn cv's niet eens nodig! Het enige probleem was dat ik er zelf niet van overtuigd was of dit het juiste hostel voor mij was om in te werken. Begrijp me niet verkeerd, iedereen die hier komt vind het geweldig want het is luxe en schoon en je krijgt twee kussens, maar ik miste de sfeer die ik zo geweldig vond in cool banana's. Maargoed ik wist hoe moeilijk het was om een baantje te vinden en het geld begon te dringen. Dus de volgende dag begon ik met ... Schoonmaken!!!! Jullie kennen me allemaal goed genoeg om te weten datschoonmaken mij vooral heel weinig kan interesseren. Dus om jullie te vertellen dat ik nu in een van Australisch schoonste hostels schoonmaak is een nogal treffend. In de ochtenden moest ik drie uur werken. Al snel maakte het me al niet veel meer uit omdat elke dag ofwel Kristy of Natalie met ons meerwerkten. Zij zijn twee vrouwen van midden dertig die allebei gescheiden zijn en kinderen hebben. Elke morgen hoor ik de nieuwste wonderbaarlijke details over hun wilde party- ofdateleven. Elke dag een nieuw verhaal, foto van een man of uitnodiging om mee te gaan naar een van hun parties. Kristy spant de troon. Ik lach me kapot in de ochtenden.
Maargoed...Mij was meer beloofd en na een paar dagen kreeg ik ook de taak om met de hostelbus te gaan rijden. Wat het inhoudt is dat ik ongeveer elk uur heen en weer rij in Noosa van het hostel naar het transitcenter, de winkelstraat, het strand of Noosa's lookout. Wat de klanten willen. Ondertussen vertel ik wat er allemaal in Noosa te doen is en geef ik leuke tips. Maar van te voren moest ik eerst bewijzen dat ik kan autorijden. Okee... andere kant van de weg kan ik nog wel handelen, maar met een langere bus? Haha ik was in Nederland nog nauwelijks gewend aan mijn groene toyotaatje! Met mijn baas naast me als een soortrij instructeur ging ik ervoor. Ik had het er blijkbaar goed genoeg vanaf gebracht en hij vertrouwde me het busrijden toe. Ondertussen heb ik al de nodige stoeprandjes heb meegenomen en ik een keer op de verkeerde kant van de weg ben beland. Maar voor de rest gaat het rijden in een bus me prima af!
Ik ben nog steeds in flashpackers (vijf weken) en om eerlijk te zijn ben ik nog steeds niet blij met de sfeer. Het is allemaal wel oke en er zijn wat hele aardige mensen maar het mist iets. Ik was al eerder in Noosa geweest en kende al een aantal mensen van een ander hostel ' Dolphins' hier slechts 10 minuutjes lopen vandaan. Ik leerde ze beter kennen met het busrijden omdat we altijd op dezelfde tijden naar het buscentrum moeten rijden en daar moeten wachten. We chillen altijd in elkaars bus en proberen elkaar in te halen wat voor hilarische momenten zorgt. Laats was ik per ongelijk weggereden met de autosleutels van de andere bus zodat deze niet meer wegkon. Och och..
Ik heb de afgelopen maand best hard gewerkt en nauwelijks ruimte gehad om de verdere omgeving van Noosa te gaan verkennen. Vandaag was het daar dan eindelijk tijd voor! Samen met Leo van dolphins en twee vrienden van hem zijn we met de auto op weg gegaan op zoek naar mooie plekjes. Het heet the Glass House mountains en het is prachtig daar met alle bossen en dan plotseling hele vreemde bergen ertussendoor.Op zo'n momentenis het heel jammer dat mijn camerakapot is gegaan.

Ik ben heel blij dat ik een wat langere tijd in Noosa ben geweest. De plaats is voor me gegroeid. De sfeer van de stad is geweldig! Living on Noosa time is prachtig.. Alles gaat langzaam zijn gangetjes. Werken en plezier gaan hier makkelijk langs elkaar af.

Verder zijnzoalsjulliemisschien hebben meegekregen in de provincie Queensland waarin ik zit in de afgelopen twee maanden 2 natuurrampen geweest. Eerst de overstromingen en daarna de de cycloon. Van de overstromingen heb ik wel wat meegekregen. Bundaberg een stad slechts anderhalf uur van Agnes Water vandaan was totaal overstroomd geraakt. Verder waren alle wegen die leidden naar Agnes Water afgesloten door overstroming. Voor ons geen angst alleen maar opwinding. Doordat niemandhet dorpje in en uitkon rond kerst en oud en nieuw kregen we een hele hechte groep en hadden we de beste tijd met elkaar. Kerst was geweldig met secret Santa en heel veel eten. Niew jaar was nog geweldiger met een crazy beachparty op een afgelegen strandje. Agnes Water zelf was dus nog rustiger en werd een slapend dorpje. Ondertussen raakte het eten in de supermarkt op. Vooral melk, brood en groentes werden schaars en wij backpackers fantaseerden al over gratis hulppaketten. Niets van dat alles echter want op de een of andere manier bleven we voorzien. Zelf konden we Agnes niet verlaten op het moment datwe het geplanned haddenmaar niemand vond het erg om op deze prachtige plek vast te zitten.
Van de cycloon heb ik hogere golven, wat spanningen rond de australiers en mooie verhalen van backpackers meegekregen.
Nu wilde ik jullie iets nieuws meedelen. Ik heb veel met papa gesproken en we hebben samen besloten om op 2 maar naar Nieuw Zeeland te gaan. Ik heb er super veel zin in! Nu is juist het vreselijke nieuws gekomen van de aardbeving in Christchurch, de plaats waar ik dusover een paar dagenheenvlieg. Het is er heel erg aan toe daar. Ik weet niet of er in Nederland veel van in het nieuws is, maar de hele stad ligt op dit moment in puin.We hadden eerst een hotel in de stad, maar dezeis gesloten. We hebben nu een hotel buiten de stad geboekt.Verder is het niet de beste plaats om nu heen te reizen omdat de mensen geschokt zijn en ik wil geen ramptourist spelen. Het is allemaal veel te erg. Dit is nou de derde natuurramp in twee maanden tijd waarmee ik op de een of andere manier wat mee te maken heb. Precies hetzelfde als bij de vorige twee is dat de televisie de hele dag aanstaat op het rampkanaal. Het is allemaal heel vreemd om mee te krijgen en ik ben blij dat ik er zelf niet in heb gezeten.

Ik ga weer afsluiten.

Ik post over een tijdje een waarschijnlijk geweldig verhaal over Nieuw Zeeland! Ik heb er ontzettend veel zin in.

Hopelijk gaat alles allemaal goed thuis. Veel liefs!

dikke kus Laura

Cool Banana's

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een verhaal heb geschreven. In deze paar maanden is er veel gebeurd. Jammer dat ik slechts een minideel hiervan aan jullie kan vertellen. Ik ben vanuit Cairns (noorden) naar beneden gereisd en heb zo het grootste deel van de oostkust afgelegd. Op de plaatsen waar ik ben gestopt heb ik speciale dingen gedaan. Ik heb onderandere gedoken, heel veel bushwalks gedaan, onder watervallen gezwommen, ben op magnetic Island geweest, op de Withsundays waar ik een zeiltocht heb gemaakt enop een cadle station waar ik heb geleerd hoe je met een zweep moet slaan (kinkyy:P). Na een tijdje van constant komen en gaan, wilde ik weer graag ergens wat langer op een plek blijven. Disco de busschauffeur en 'mate' inmiddels vertelde mij over the Town of 1770 dat samen hoort bij het dorpje Agnes Water. Hij vertelde dat het een van de beste plaatsen was waar hij met zijn busje langskomt. Het is bovendien het eerste stadje vanaf het noorden waar je weer kan surfen.Ik dacht dat ik hier misschien een week zou blijven.Discokomt ongeveer elke twee weken langs Agnes en dan gaan we surfen. Elke keer vertel ik hem dat ik er waarschijnlijk niet meer ben als hij de volgende keer langs Agnes komt. Eergisteren was hij hier en besefte ik me plotseling dat ik hierinmiddels alweer zes weken ben. Het is hier ook eenvoudigwed prachtig. Het lijkt alsof de grote toeristische massa Agnesoverslaat en de mensen die hier blijven hangen van een bepaald soort chiller type zijn. Het dorpje is klein en voor buitenstaanders lijkt het weinig interessant. Het enige wat voor hun boeit is het plaatsje 1770 dichtbij, waar James Cook ooit aan land kwam. Het is de enige plek op de ooskust waar de zon ondergaat in het water en niet achter de bergen. Als je de omgeving beter leert kennen blijkt het dat het omgeven is met twee prachtige nationale parken. Het strand is mooi en rustig. Degolven zijn niet enorm maar lekker en bovendien lijkt het alsof iedereen een beetje gestoord is. Ik ben al de tijd in het hostel cool banana's gebleven. Zegt dat niet genoeg? Het is het beste beste hostel waar ik tot nu toe ben geweest. Als je binnenkomt kom je in een huiskamer met banken en zitzakken, als je verder loopt kom je bij de grote keuken, de hangmatten en het kampvuur. Toen ik aankwam was de (geweldige) baas Greg niet aanwezig. Het was wonderbaarlijk hoe niemand in het hostel een leidende functie hadmaar hoe alle mensen die er werkten precies deden wat ze moesten doen. En hoe schoon het is. Ik leerde al snel Richard kennen die me aan een baantje in het hostel hielp. Ik moet ongeveer anderhalf uur per dag werken en dan kan ik gratis blijven slapen.
De dag nadat ik aankwam wilde ik natuurlijk meteen gaan surfen om mijn board eens goed uit te proberen. Al snel vroegen een paar jongens van de staff of ik niet met ze mee wilden gaan naar een van de prachtigste stranden iets verder weg. Daar gingen we met z'n zevenen met onze boards in een busje op weg.Vanaf toen werd het alleen maar beter. Ik heb ondertussen veel vrienden gemaakt. Samenkoken we,hangen we,surfen we en maken we grote kampvuren op het strand. In Agnes water is het precies zoals ik me Australie heb voorgesteld.
Iemand zei laatst nog tegen mij: Ik geloof niet dat er hier mensen leven die normaal zijn. Ik denk dat ze gelijk heeft. Met elke local lijkt er wel iets geks aan de hand te zijn. Het toppunt van geweldige apartheidis wel de hippiefamily. De familie bestaat uit pa Umbra, zoon Tree, dreadlock ma en zes andere kinderen. Het is een vreemd gezicht om de familie langs te zien lopen.. Zes helblonde kinderen drentelen om elkaar heen, de kleinstenzwabberen erachter aan. Moeder is weer zwanger en Umbra lalt tegen iedereen aan die hij herkent. Gisteren nog kwamen ze Cool Banana's binnenlopen. Zodra ik ze zie kan ik een glimlach niet onderdrukken.Ik heb nog nooit zo'n gekke familie gezien. De kinderen klimmen in palmbomen en surfen. Ze wonen ergens in de bossen in hutten. Soms zie je ze een hele tijd niet en dan duiken ze plotseling weer op. Het is een mysterie hoe ze leven.
Verder had ik een baantje aangenomen in een restaurant. Op de eerste dag kwam ik er al snel achter dat mijn baas Mark erg veel van drinken hield. Ik maakte er een grapje van en zei: zozo nu al aan de drank? Wat blijkt nou, die kerel is gewoon een ongelooflijke achoholist. Aii pijnlijke grap achteraf. Op het moment dat ik begonmet werken, begon hij flessen wijn en bier door elkaar te drinken. Als het restaurant aan het einde van de avond leegliep kon ik me voorbereiden op anderhalf uur gelal en daarna moest ik of een ander meisje hem naar huis toe rijden. Ik heb nog nooit gehoord van een baas die zei: Als je zin hebt kan je vanavond komen werken maar ik begrijp ook als je andere dingen wilt doen dus je kan zelf kiezen of je zin hebt om te komen. Daarna moest ik aandringen of dat hij eigenlijk mensen nodig had en later bleek dat hij me niet kon missen die avond. Gekke gekke baas. De chillste die ik ooit in mijn hele leven zal hebben denk ik. Hij was heel aardig, maar vreemd. Doordat ik 's avonds afhankelijk van hem was heb ik maar onstlag genomen.
Afgelopen weekbedacht ik me dat het misschien tijd wasomuit AgnesWater te vertrekken. Net nadat ik dat besloten had,kwam debaas van het hostel naar me toe envroeg of ik niet samen met een ander meisje Catharin op zijn huis en hond wilde letten.Ik ging kijken naar zijn huis en hetis totaal prachtig. Een aanbod als dit kan je als backpacker niet afslaan. Het isals hemelom mijn eigen kamer te hebben: niemand die je wakker maakt in de morgen, niemand diesnurkt. Privacy is iets wat je niet vindt in een hostel. In de dagen dat ik nu in het huis ben geweest hebben we er vol gebruik van gemaakt: dinnerparties, pizza eten, bankhangavonden met popcorn een een film. Het is allemaal prachtig! Ik mag ook gebruik maken van hun auto. Dus we rijden de laatste week overal heen met de surfboards achterin. Een probleempje is Gus de hond. Elke avond moeten we hem van het hostel naar huis brengen omdat hij gek wordt van het eten wat de backpackers maken. Maar Gus kan niet alleen zijn. We hebben ALLES in het huis op slot gemaakt en elke kier geblokkeert,maar toch krijgt hij het op de een of andere manier voor elkaar om elke avond te ontsnappen en terug naar Cool B's te lopen. Naughty dog!
Over een paar dagen komen de eigenaren van het huis weer terug. Catharin en ik gaan huilen als we weer uit het huis moeten.

Ik heb dit verhaal al anderhalve week geschreven en heb nu pas de kans gekregen om het te uploaden. Ondertussen ben ik van Agnes water vertrokken en heb ik Fraser island gezien waar ik drie dagen een safari tocht heb gedaan. Nu ben ik net aangekomen in Noosa waar ik voor vijf dagen blijf. Ik ken hier al wat mensen dus het wordt vast gezellig! Het was moeilijk om te besluiten wat ik voor kerst ga doen. Ik heb toch besloten om terug te gaan naar Agnes Water omdat ik iedereen daar nu zo goed ken en ik weet dat ik een geweldig kerst ga hebben met mijn vrienden van Cool B's. Ik heb er zin in! Daarna ga ik misschien naar Sydney voor nieuwjaar waar ik ben uitgenodigd voor een party in een appartement met uitkijk op de harbourbrigde (dus het geweldige vuurwerk). Maar Sydney is ver weg en nieuwjaar voelt nog ver weg dus ik weet het allemaal nog niet zeker.
Heel veel groetjes en ik hoop dat jullie het allemaal goed hebben in Nederland. Ik mis jullie heel erg! Ik heb nog een boel foto's die ik over ongeveer een weekje op het internet kan zetten. Dus er komt snel iets nieuws aan:)

dikke zoen Laura

op pad!

hallo allemaal!

Het is alweer even geleden dat ik een berichtje op mijn blog heb geplaatst. Er is een heleboel gebeurd in de tussentijd dus dat moet ik nu eigenlijk allemaal vertellen:p. Ikhu het wel bij het belangrijkste;)Eerst wil ik even kwijt dat ik ook facebook heb. Daar staan een aantal foto's op! Dus voeg me maar toe:). Ook heb ik een australisch nummer: 0403474248

Ik heb de laatste weken heel erg getwijfeld wat ik precies wilde doen. Hoe en waar ik precies wilde reizen. Zoals jullie weten ben ik een tijd op surfkamp geweest. Ik besloot om verder te gaan reizen met Sina, een heel lief en super coolduits meisje. We zijn toen samen met de bus naar Byron Bay gegaan. Byron Bay is een plaats waar iedereen het over heeft en waar iedereen naartoe wil. Toeristen en ookde Australiers zelf noemenditde fijnsteplaats van de oostkust. Sommigen zelfs van heel Australie. De sfeer is er erg goed:Mensen lopen er op blote voeten, de meesten surfen en 's avonds kan je lekker op stad gaan. Bovendien hebben ze de lekkerste pie's evaaah! Ik kijk niet meer op van de vreemdst uitziende mensen met enorme hippiedreadlocks! Als je in byron bay bent moet je perse een trip nemen naar het befaamde Nimbin. In de jaren zestig zijn alle hippies in Australie naar dorpjes als Nimbin gegaan om daar te leven in vrijheid, los van de maatschappij en vooral met veel liefde en drugs. Er is nog niets veranderd, kan ik je vertellen. Nimbin is absoluut de meest vreemde plaats waar ik ooit ben geweest. We kwamen binnenrijden in een stadje, volgeschilderd is in allerlei kleuren, waar overal kreten staan geschreven zoals live in peace (of kreten die absoluut onbegrijpelijk zijn, waarschijnlijk opgeschreven door stonede mensen). Elke honderd meter krijg je een cookie of marihuana aangeboden en de winkels hebben namen zoals ' the gorgeous joint' .De mensen zijn verkleed:zedragen wijde kleurrijke kleren en rare mutsen.Het was gewoon net alsof we in een levensechte voorstelling terecht kwamen. Ik heb me doodgelachen. De wietbladeren lagen verspreid over de straat. Een paar uur Nimbin was wel genoeg, het was gewoon te vreemd.

Eenmaal terug in byron twijfelden Sina en ik de hele tijd over wat we moesten doen. Elk weekend komen er mensen van surfkamp naar Byron bay om de klanten de stad te laten zien en te laten zien waar ze uitkunnen gaan. Op zondagging het busje weer terug en op het allerlaatste moment besloot ik om mijn spullen tepakken,in te stappen en terug te gaan.De beste keuze ooit. Ik werd er meteen zo blij van! Deze week was echt helemaal prachtig. Het is zo fijn om op een plek te zijn waar je mensen kent en waar je je geen zorgen hoeft te maken over wat je moet eten en hoeveel geld het gaat kosten. Het is er altijd gezellig. Ik moest deze week een aantal klusjes doen. De meesten duurden slechts zo'n twee\drie uur. Daarna kon ik de hele dag doen wat ik zelf wilde (surfen dus). Op een dag waren Mark, mijn geweldige surfmaatje, weer het water ingegaan. Ineens zagen we een paar vinnen.Mark dacht eerst dat het een haai was, maar het waren gewoon dolfijnen!We peddelden er meteen naartoe en gingen met ons meezwemmen. Dat was gewoon zo machtig! Echt te geweldig voor woorden!

Ik had besloten om slechts vijf dagen te blijven (dit werden en toch weer zeven), dus nu moest ik echt gaan. Het is zo moeijlijk om weg te gaan van een plaats waar je zo enorm graag bent. Maar uiteindeljk moet ik van mezelf de rest van Australie ook zien. Dat is wat ik nu ben gaan doen. Meteen weer naar boven naar Byron Bay en heel snel verderomniet in deverleiding te komen om weer terug te gaan.. Ik heb zelf een tweedehands surfboard gekocht. Een hele coole groene waar ik heel blij mee ben. Ik heb nog niet de tijd gehad om hem uit te proberen maar dat komt zeker!

Ik ben nu in Brisbane. Brisbane is een stad aan een rivier en ik vind het hier heel mooi.

Afgelopen vrijdag ben ik naar een footballgame gegaan samen met Ben mijn roommate uit Byron. Football (rugby) is echt enorm populairin Australie en heel de stad liep uit en werd er speciaal voor afgesloten. Het waren the Titans tegen the Roosters. Ben en ik hadden besloten om voor the Titans te zijn, dus ik had heel trots een Titanpetje gekocht. Toen de wedstrijd begon gingen de Australiers los. Super hard schreeuwen en wij deden luidkeels mee, precies zoals het hoort:p Al snel bleek het echter dat de Titans dik ingemaakt werden en dat was een enorme domper omdat 3/4 van het stadium titanfan was. We hadden het andere team moeten kiezen :P shit!

Ik ben nu een paar dagen in Brisbane en ik heb het wel gezien. Ik ben nu aan het kijken om een vliegticket te boeken naar Cairns (in het noorden) zodat ik vervolgens met de bus weer naar onder kan reizen. Dan kan ik als het goed is het regenseizoen voor zijn. In het noorden kan je wel niet surfen en daar baal ik wel echt van omdat ik net dus mijn board heb gekocht. Maar dit moet ik ook zien. Dus ik heb besloten dat ik gewoon rustig naar onder reis en daarstop op een plaats waar ik kan surfen. Hier wil ik dan ook een baantje zoeken. Het kan gewoon een random standje zijn, maar het kan ook zijn dat ik weer terug ga naar surfkamp. Ik ben er inmiddels wel achter dat het een unieke plaats is, waar ik heel graag ben. Mijn plannen veranderen elke dag. Ik weet dus nog helemaal niets en zie wel wat er van alles komt.

Ondanks dat ik zoveel leuke dingen meemaak, mis ik thuis echt heel erg. Ik mis jullie allemaal enorm! Ik hoop dat het allemaal goed gaat daar in Nederland:)

Hoor van jullie schatten!!

Kus Laura

find your mojo

Op dit moment zit ik op ons balkonnetje te chillen. Om me heen zitten een paar jongens te overleggen hoe ze hun surftechniek gaan verbeteren. Ja, ik zit op surfkamp! Vorige week zijn Ilse en ik vanuit Sydney hier naar Arrawarra gekomen, gewoon ergens in the middle of nowhere. Ik ben meteen achter een baantje aangegaan en die heb ik gekregen! Ilse probeert een baantje op een boerderij te vinden.

Ik heb hier de prachtige taak gekregen om elke ochtend om vijf uur klaar te staan om het ontbijt klaar te maken. Jullie kennen me allemaal goed genoeg om te weten dat ik een hekel heb aan vroeg opstaan (elke maandagochtend minstens een uur te laat op school). Maar op de een of andere manier kan ik me er hier wel overheen te zetten. Het mooie is namelijk dat ik elke ochtend mijn eigen adem omhoog mag zien kringelen (het is hier dan namelijk heel koud) en daarnaast kan ik echt een serieus prachtige zonsopgang zien. Het echte voordeel is dat ik om tien uur klaar ben met werken en dat ik dan voor de rest van de dag helemaal zelf kan bepalen wat ik doe. Dit is meestal dus gewoon een plank pakken en het water opgaan. En.. dat surfen begint ergens op te lijken! Vanmorgen bijvoorbeeld ben ik samen met een paar anderen lekker de zee opgegaan. Ik probeer steeds grotere golven te pakken. Als beginner pak je namelijk eerst de witte schuimkoppen. Ik ben nu aan het gaan voor de echte golven! Ik ga natuurlijk tien keer vaker onderuit dan dat ik een mooie golf afrond. Maar als je dan op het gegeven moment zo'n geweldige golf te pakken hebt gekregen en je kan heb perfect afronden geeft het je zo'n enorme kick!

Naast het surfen ben ik ook gaan kangaroo-spotten, kajakken, shoppen en nog veel meer. Op de een of andere manier ben je hier gewoon altijd bezig. Dat vind ik echt super fijn.

Na een dag surfen gaan we meestal lekker eten. Het eten is hier echt heel lekker. Dat is best fijn omdat zelf eten kopen in Australië best duur is. Hier kan je zowel bij het ontbijt, de lunch en het avondeten super lekker warm eten. Dat is dus echt geweldig. Behalve dan dat we telkens zo'n drie keer opscheppen. Maargoed met al dat surfen is dat niet erg. Na het avondeten is het tijd om naar de bottleshop te gaan. In een busje gaan we dan op weg naar het dichtstbijzijnde dorpje (5 km hiervandaan) om de alcoholvoorraad aan te vullen voor bij het kampvuur. Het kampvuur is een prachtige plek. Bij het kampvuur komen de meest geweldige verhalen los en leert iedereen elkaar wat beter kennen. Het kampvuur is voor mij vooral de plaats waar ik plotsklaps heel moe wordt en wegdroom. Rond een uur of zes wordt het al donker, dus rond half negen heeft iedereen steeds het gevoel dat het al half twaalf is.

Ik deel mijn huisje met veertien anderen. Geloof me, je komt hier niet om te slapen. Elke nacht is het weer een gekkenhuis: Een jongen wordt ingetaped in zijn bed, een ander kotst over een gordijn, dan loopt plotseling het huisdier van het kamp, een possum (buidelrat) door de kamer en daarna onstaat er een soort gevecht waardoor een kast omslaat. Door de ruimte waar we komen kun je bijna niet lopen. Er wordt volgens mij al weken over gesproken om de troep een keer op te ruimen maar niemand lijkt hiertoe werkelijk het initiatief te nemen.

We spreken over het algemeen de hele dag Engels met elkaar. Gelukkig zijn er ook een paar Nederlanders want het is zo lekker om zo af en toe in het Nederlands weg te kunnen praten.

Ik heb het hier echt naar mijn zin. Het is echt een plekje ver van huis waar je je wel gewoon lekker thuis kan voelen. Voor het werk wat ik doe krijg ik niet betaald, maar ik krijg dus wel de accommodatie, het eten en het surfen gratis. Het is voor mij echt een geweldige kans. Ik denk dat ik hier nog een paar weekjes wil blijven en dan verder reis. Eens kijken of nog een baantje kan vinden waar ik wel geld voor krijg:P In de tussentijd ga ik nog even op zoek naar mijn mojo.

nog een paar dingetjes over Australië waar ik mee in mijn maag zit:

Alles gaat de verkeerde kant op

- de zon draait de verkeerde kant op

- de maan zit op zijn kop

- het verkeer rijdt de verkeerde kant op. (dat was best gevaarlijk toen we gingen fietsen)

Iedereen is hier heel vriendelijk. Als je een random persoon tegenkomt wordt je begroet met ‘ How ya going?' Dit is echter een retorische vraag, ze willen er geen antwoord op hebben!

Onze baas vind zichzelf gestressed. Ik ben nog nooit zo'n ontspannen man tegengekomen.

Nou, lieve dutchies!!

Tot het volgende verhaaltje

kus Laura

Are ya going to Sydney?

Nadat we dan afscheid hadden genomen op Schiphol (echt zoo lief dat jullie allemaal waren meegekomen!), was het dan tijd voor Ilse en mij om in het vliegtuig naar Londen te stappen. Het was natuurlijk meteen raak, want ik kwam naast een Australier te zitten. Als snel had hij door waar we heen gingen: ' Are ya going to Sydney?'. Hij bleek zelf uit de buurt van Sydney te komen en begon wild enthoussiast te vertellen. Toen wehet vliegtuig uitstapten hadden we al handen vol tips gekregen, moesten we echt beloven om te laten weten of we veilig waren aangekomen en waren we uitgenodigd in zijn vakantiehuis. Het leek me duidelijk: dit is het eerste contact met de Australische mentaliteit! Het belooft veel goeds:)

Inmiddels zijn we nu twee dagen in Sydney. Het is een geweldige stad met enorme torens en omringt door water. Ik denk dat als we over onze jetlag heen zijn, we de stad nog veel mooier gaan vinden:P. Want we hebben nu twee dagen lang maar wat rondgestjokt. Jetlag straalt van ons gezicht af. Bah hoe kun je je zo gedesorienteerd voelen. Maargoed, inmiddels ben ik erachter gekomen dat de beste remedie tegen een jetlag hardlopen is! Dat deed ik dus vanochtend. Sydney heeft een park waaraan serieus geen einde lijkt te komen. Maar ik, nieusgierige, bleef maar doorrennen en opeens.... DAAR WAS HET OPERAHOUSE en de harbourbrigde.. echt een machtig uitzicht! (haha en toen moest ik het hele stuk nog terug;))

We hebben Sydney al een klein beetje leren kennen. Maar er is nog veel meer! Ik denk dat ik op zoek ga naar een baantje, zodat ik ook wat houvast kan vinden in de grote stad. Ik zal mijn CV maar eens in het engels gaan vertalen;)

Heel veel liefs

Laura xx

de dagen tellen

Hallo allemaal!

Het is bijna zover! Over drie dagen zit ik in het vliegtuig op weg naar Sydney! ! Ik heb echt vreselijk veel zin om Australië de komendenegen maandente gaanverkennen.Reizend en werkendzal ik samen met Ilse door het land heen trekken. Ik wilnatuurlijk ook dat jullie mee kunnen genieten van alle gebeurtenissen! Ik hoop dus, dat ik jullie met deze weblog ook een beetje mee kan nemen:)

liefs Laura