Wat is het weer lang geleden dat ik een verhaal op mijn blog heb gezet! Ik geloof dat de laatste keerdat ik iets schreef,ik nog in Agnes Water zat. Inmiddels ben ik weer op pad gegaan. Samen met drie andere meidenopnieuwin de van richting fancy Noosa! Johna mocht het busje van haar vriend meenemen. Zij hadden onderling afgesproken dat niemand van ons het stuur mocht overnemen. Dus zou Johna de hele zes uur in haar eentje gaan rijden. Katharin, Frieda en ik hadden al een paar keer eerder nogal wat beangstigende ritjes met Johna achter het stuur gehad, dus erg zeker gingen we niet op pad. Maargoed met de backstreetboys op de achtergrond en een paar bijna ongelukken kwamen we dan toch uiteindelijk aan.
Die week ben ik samen met Johna in het busje blijven slapen. Eigenlijk mag je niet wildkamperen dus we moesten uitkijken waar we de auto neerzetten om niet betrapt te worden. Uiteindelijk hadden we de beste plek gevonden in een straatje genaamd Mitti street heel dicht bij Tea Tree Bay. Tea Tree Bay is een van de bekendere surfstranden van de oostkust en omdat de golven deze week prachtig waren werden we rond half vijf 's ochtends wakker van het gekras van de wax op de surfboarden. Voor ons dus ook tijd om op te staan. In Noosa draait het allemaal om surfen. Zodra de golven hoger worden lijkt het alsof half Noosa plotseling vrij heeft van werk of ze staan eerder op om wat golven mee te pakken.Het lijkt hier normaal te om op mooie dagen rond vier uur 's ochtends uit je bed te komen voor de surf.De dagen op mittistreet gingen al snel voorbij en Johna's boyfriend Neil kwam vanuit Agnes om haar mee te nemen voor een trip op de oostkust. Voor mij werd het tijd om een baantje te gaan zoeken. Dus ik printte zo'n 10 kopietjes van mijn cv uit. Ondertussen bleven twee andere vriendinnen in een hostel ' flashpackers' . We waren zo nu en dan al bij ze binnengelopen en hadden er al gekookt. Flashpackers was de eerste plaats waar ik heb gevraagd voor een baantje en de eigenaar zei dat als ik de ochtend erna binnenkwam ik meteen kon beginnen! To easy, ik had mijn cv's niet eens nodig! Het enige probleem was dat ik er zelf niet van overtuigd was of dit het juiste hostel voor mij was om in te werken. Begrijp me niet verkeerd, iedereen die hier komt vind het geweldig want het is luxe en schoon en je krijgt twee kussens, maar ik miste de sfeer die ik zo geweldig vond in cool banana's. Maargoed ik wist hoe moeilijk het was om een baantje te vinden en het geld begon te dringen. Dus de volgende dag begon ik met ... Schoonmaken!!!! Jullie kennen me allemaal goed genoeg om te weten datschoonmaken mij vooral heel weinig kan interesseren. Dus om jullie te vertellen dat ik nu in een van Australisch schoonste hostels schoonmaak is een nogal treffend. In de ochtenden moest ik drie uur werken. Al snel maakte het me al niet veel meer uit omdat elke dag ofwel Kristy of Natalie met ons meerwerkten. Zij zijn twee vrouwen van midden dertig die allebei gescheiden zijn en kinderen hebben. Elke morgen hoor ik de nieuwste wonderbaarlijke details over hun wilde party- ofdateleven. Elke dag een nieuw verhaal, foto van een man of uitnodiging om mee te gaan naar een van hun parties. Kristy spant de troon. Ik lach me kapot in de ochtenden.
Maargoed...Mij was meer beloofd en na een paar dagen kreeg ik ook de taak om met de hostelbus te gaan rijden. Wat het inhoudt is dat ik ongeveer elk uur heen en weer rij in Noosa van het hostel naar het transitcenter, de winkelstraat, het strand of Noosa's lookout. Wat de klanten willen. Ondertussen vertel ik wat er allemaal in Noosa te doen is en geef ik leuke tips. Maar van te voren moest ik eerst bewijzen dat ik kan autorijden. Okee... andere kant van de weg kan ik nog wel handelen, maar met een langere bus? Haha ik was in Nederland nog nauwelijks gewend aan mijn groene toyotaatje! Met mijn baas naast me als een soortrij instructeur ging ik ervoor. Ik had het er blijkbaar goed genoeg vanaf gebracht en hij vertrouwde me het busrijden toe. Ondertussen heb ik al de nodige stoeprandjes heb meegenomen en ik een keer op de verkeerde kant van de weg ben beland. Maar voor de rest gaat het rijden in een bus me prima af!
Ik ben nog steeds in flashpackers (vijf weken) en om eerlijk te zijn ben ik nog steeds niet blij met de sfeer. Het is allemaal wel oke en er zijn wat hele aardige mensen maar het mist iets. Ik was al eerder in Noosa geweest en kende al een aantal mensen van een ander hostel ' Dolphins' hier slechts 10 minuutjes lopen vandaan. Ik leerde ze beter kennen met het busrijden omdat we altijd op dezelfde tijden naar het buscentrum moeten rijden en daar moeten wachten. We chillen altijd in elkaars bus en proberen elkaar in te halen wat voor hilarische momenten zorgt. Laats was ik per ongelijk weggereden met de autosleutels van de andere bus zodat deze niet meer wegkon. Och och..
Ik heb de afgelopen maand best hard gewerkt en nauwelijks ruimte gehad om de verdere omgeving van Noosa te gaan verkennen. Vandaag was het daar dan eindelijk tijd voor! Samen met Leo van dolphins en twee vrienden van hem zijn we met de auto op weg gegaan op zoek naar mooie plekjes. Het heet the Glass House mountains en het is prachtig daar met alle bossen en dan plotseling hele vreemde bergen ertussendoor.Op zo'n momentenis het heel jammer dat mijn camerakapot is gegaan.

Ik ben heel blij dat ik een wat langere tijd in Noosa ben geweest. De plaats is voor me gegroeid. De sfeer van de stad is geweldig! Living on Noosa time is prachtig.. Alles gaat langzaam zijn gangetjes. Werken en plezier gaan hier makkelijk langs elkaar af.

Verder zijnzoalsjulliemisschien hebben meegekregen in de provincie Queensland waarin ik zit in de afgelopen twee maanden 2 natuurrampen geweest. Eerst de overstromingen en daarna de de cycloon. Van de overstromingen heb ik wel wat meegekregen. Bundaberg een stad slechts anderhalf uur van Agnes Water vandaan was totaal overstroomd geraakt. Verder waren alle wegen die leidden naar Agnes Water afgesloten door overstroming. Voor ons geen angst alleen maar opwinding. Doordat niemandhet dorpje in en uitkon rond kerst en oud en nieuw kregen we een hele hechte groep en hadden we de beste tijd met elkaar. Kerst was geweldig met secret Santa en heel veel eten. Niew jaar was nog geweldiger met een crazy beachparty op een afgelegen strandje. Agnes Water zelf was dus nog rustiger en werd een slapend dorpje. Ondertussen raakte het eten in de supermarkt op. Vooral melk, brood en groentes werden schaars en wij backpackers fantaseerden al over gratis hulppaketten. Niets van dat alles echter want op de een of andere manier bleven we voorzien. Zelf konden we Agnes niet verlaten op het moment datwe het geplanned haddenmaar niemand vond het erg om op deze prachtige plek vast te zitten.
Van de cycloon heb ik hogere golven, wat spanningen rond de australiers en mooie verhalen van backpackers meegekregen.
Nu wilde ik jullie iets nieuws meedelen. Ik heb veel met papa gesproken en we hebben samen besloten om op 2 maar naar Nieuw Zeeland te gaan. Ik heb er super veel zin in! Nu is juist het vreselijke nieuws gekomen van de aardbeving in Christchurch, de plaats waar ik dusover een paar dagenheenvlieg. Het is er heel erg aan toe daar. Ik weet niet of er in Nederland veel van in het nieuws is, maar de hele stad ligt op dit moment in puin.We hadden eerst een hotel in de stad, maar dezeis gesloten. We hebben nu een hotel buiten de stad geboekt.Verder is het niet de beste plaats om nu heen te reizen omdat de mensen geschokt zijn en ik wil geen ramptourist spelen. Het is allemaal veel te erg. Dit is nou de derde natuurramp in twee maanden tijd waarmee ik op de een of andere manier wat mee te maken heb. Precies hetzelfde als bij de vorige twee is dat de televisie de hele dag aanstaat op het rampkanaal. Het is allemaal heel vreemd om mee te krijgen en ik ben blij dat ik er zelf niet in heb gezeten.

Ik ga weer afsluiten.

Ik post over een tijdje een waarschijnlijk geweldig verhaal over Nieuw Zeeland! Ik heb er ontzettend veel zin in.

Hopelijk gaat alles allemaal goed thuis. Veel liefs!

dikke kus Laura